تلقيح مصنوعى

احکام مربوط به تلقیح مصنوعى

آیا انجام عمل استمنا به دستور پزشک براى آزمایش و معاینه منى جایز است؟
در مقام معالجه، در صورتى که درمان منوط به آن بوده و استمناء به وسیله همسر ممکن نباشد، اشکال ندارد .

تخمکهاى زنى ضعیف مى‌باشد و لذا فرزندان ناقص الخلقه‌اى به دنیا مى‌آورد آیا جایز است تخمک زن دومى را در آزمایشگاه با اسپرم شوهر زن اول لقاح دهند و سپس جنین را به رحم زن اول منتقل نمود؟
فى نفسه منعى ندارد .

از آنجایى که در انجام لقاح آزمایشگاهى، جهت آبستنى مصنوعى، گرفتن اسپرم (نطفه) از شوهر و نیز برداشت تخمک از تخمدان زن ضرورت دارد، نظر مبارک حضرت عالى در موارد ذیل چیست؟1ـ برداشت تخمک از تخمدان با هدایت سونوگرافى (دستگاه تصویربردارى با کمک امواج ماوراء صوت) از طریق مهبل (واژن) زن، که این کار توسط متخصص زنان و در اتاق عمل تحت شرایط کاملا استریل (بهداشتى) و با ضرورت نگاه به عورت زن انجام مى پذیرد. 2ـ برداشت تخمک با هدایت سونوگرافى، ولى از طریق لاپاراسکوپى (یعنى بازکردن شکاف کوچک در جدار شکم) که مستلزم نگاه به عورت زن نیست. شایان ذکر است در سالهاى اخیر به خاطر پرخطر و پرهزینه بودن، از این روش استفاده نمى‌شود.
در تمامى موارد عمل مذکور فى‏نفسه اشکال ندارد ولى واجب است از مقدمات حرام مانند لمس و نظر اجتناب شود .

بعد از انتقال تخم لقاح یافته تعدادى از آنها در آزمایشگاه باقى مى‌ماند. حکم استفاده از آنها براى زن و شوهر نازاى دیگر و یا دور ریختن یا کارهاى آزمایشگاهى مانند مطالعات ژنتیک بر روى آنها چیست؟
اشکال ندارد .

نگهدارى اسپرم غیر شوهر (اعم از محارم زن یا غیر محرم با زن) در بانک اسپرم یا محل نگهدارى دراز مدت اسپرم مرد و استفاده از آن در مواقع لزوم براى زن، چه حکمى دارد؟
تلقیح زن از طریق نطفه مرد نامحرم فى‏نفسه اشکال ندارد ولى باید از مقدمات حرام از قبیل نگاه و لمس حرام و غیر آنها اجتناب شود و به هر حال در صورتى که با این روش کودکى به دنیا بیاید، ملحق به شوهر آن زن نمى‏شود بلکه ملحق به صاحب نطفه و به زنى است که صاحب رحم و تخمک است .

امروزه مى‏توان تخمک‏هایى را که در خارج از رحم بارور شده‏اند در مکانهاى مخصوصى بطور زنده نگهدارى کرد و در صورت نیاز آنها را در رحم صاحب تخمک قرار داد، آیا این کار جایز است؟
این عمل فى‏نفسه اشکال ندارد .

آیا در صورتهاى زیر تلقیح زن با نطفه شوهرش که از دنیا رفته، جایز است؟ الف - بعد از وفات شوهر ولى قبل از انقضاى عدّه ب - بعد از وفات او و بعد از انقضاى عدّه ج - اگر آن زن بعد از فوت شوهرش با مرد دیگرى ازدواج نماید، آیا جایز است خود را با نطفه شوهر اولش تلقیح کند؟ و آیا در صورت فوت شوهر دوم، جایز است خود را با نطقه شوهر اولش بارور کند؟
این عمل فى‏نفسه اشکال ندارد و فرقى نمى‏کند که قبل از انقضاى عدّة باشد یا بعد از آن و همچنین فرقى نیست بین اینکه ازدواج کرده باشد یاخیر، و در صورت ازدواج هم فرقى نمى‏کند که لقاح با نطفه شوهر اولش بعد از وفات شوهر دومش باشد یا در حال حیات او، ولى اگر شوهر دوم او زنده باشد باید این کار با اجازه و اذن او صورت بگیرد .

آیا این عمل در صورتى که نیاز به تخمک همسر دیگر بخاطر ضعف تخمک زن صاحب رحم باشد به حدّى که در صورت لقاح نطفه شوهر با آن، خوف این وجود داشته باشد که کودک معیوب متولد شود، نیز جایز است؟
این کار فى‏نفسه جایز است .

کدامیک از دو زن مادر کودک خواهند بود؟ صاحب تخمک یا صاحب رحم؟
کودک ملحق به صاحب اسپرم و تخمک است و الحاق او به صاحب رحم هم، مشکل است، بنابر این باید در ترتیب آثار نسب، نسبت به وى احتیاط مراعات شود .

اگر زن شوهردارى به علت یائسگى یا غیر آن تخمک‏گذارى نکند، الف) آیا جایز است تخمکى از زن دوم شوهرش بعد از تلقیح با نطفه شوهر به رحم او منتقل شود؟ و آیا در این مورد تفاوتى هست بین اینکه او یا زن دوم همسر دائم باشند یا موقت؟
اصل عمل مذکور شرعاً مانعى ندارد و در این حکم، فرقى نیست بین اینکه نکاح آنان دائم باشد یا منقطع و یا یکى دائم باشد و یکى منقطع .

آیا تلقیح نطفه مردى نامحرم به همسر مردى که بچه‏دار نمى‏شود، از طریق قراردادن نطفه در رحم او جایز است؟
تلقیح زن از طریق نطفه مرد نامحرم فى‏نفسه اشکال ندارد ولى باید از مقدمات حرام از قبیل نگاه و لمس حرام و غیر آنها اجتناب شود و به هر حال در صورتى که با این روش کودکى به دنیا بیاید، ملحق به شوهر آن زن نمى‏شود بلکه ملحق به صاحب نطفه و به زنى است که صاحب رحم و تخمک است .

اگر نطفه از شوهر گرفته شود و بعد از وفات او با تخمک همسرش لقاح شده و سپس به رحم او منتقل شود، اولاً آیا این عمل شرعا جایز است؟ ثانیاً آیا کودکى که متولد مى‏شود فرزند آن مرد است و از نظر شرعى به او ملحق مى‏شود؟ و ثالثاً آیا فرزندى که به دنیا مى‏آید از صاحب نطفه ارث مى‏برد؟
عمل مذکور فى‏نفسه اشکال ندارد و کودک به صاحب تخمک و رحم ملحق مى‏شود و الحاق آن به صاحب نطفه هم بعید نیست ولى از او ارث نمى‏برد .

گاهى بعضى از زوج‏ها به علت عدم تخمک گذارى در زن که وجود آن براى عمل لقاح ضرورى است، مجبور به جدایى شده و یا به علت عدم امکان درمان بیمارى و بچه‏دار نشدن، با مشکلات زناشویى و روحى مواجه مى‏شوند، آیا در این صورت جایز است که به روش علمى از تخمک‏گذارى زن دیگرى براى انجام عمل لقاح با نطفه شوهر در خارج از رحم استفاده شود و سپس نطفه لقاح یافته به رحم آن زن منتقل گردد؟
عمل مذکور هر چند فى‏نفسه اشکال ندارد ولى کودکى که از این طریق متولد مى‏شود ملحق به صاحب نطفه و تخمک بوده و الحاق آن به زنى که صاحب رحم است مشکل مى‏باشد لذا باید نسبت به احکام شرعى مربوط به نسب، احتیاط رعایت شود .

الف ) آیا لقاح آزمایشگاهى در صورتى که اسپرم و تخمک از زن و شوهر شرعى باشد، جایز است؟ب ) بر فرض جواز، آیا جایز است این کار توسط پزشکان نامحرم صورت بگیرد؟ و آیا فرزندى که از این طریق بدنیا مى‏آید ملحق به زن و شوهرى است که صاحب اسپرم و تخمک هستند؟ج ) بر فرض که عمل مذکور فى نفسه جایز نباشد، آیا موردى که نجات زندگى زناشویى متوقف بر آن باشد، از حکم عدم جواز استثنا مى‏شود؟
الف)عمل مذکور فى‏نفسه اشکال ندارد ولى واجب است از مقدمات حرام مانند لمس و نظر اجتناب شود .ب)کودکى که از این طریق متولد مى‏شود ملحق به زن و شوهرى است که صاحب اسپرم و تخمک هستند .ج)گفته شد که عمل مذکور فى نفسه جایز است .

تاریخ به روز رسانی:
1395/10/08
تعداد بازدید:
1144
كليه حقوق اين وب سايت متعلق به دانشگاه علوم پزشكي و خدمات بهداشتي درماني بيرجند مي باشد.
Powered by DorsaPortal